انزوا و احساس تنهایی در مراقب

تاریخ انتشار:بهمن ۲۴, ۱۳۹۴

اگر احساس می کنید که منزوی شده اید چه اقداماتی می توانید انجام دهید؟

انزوا و احساس تنهایی در مراقب . یافتن دوستان جدید نیازمند تلاش و انرژی بوده اما بسیار مهم است. می توانید با دوستان جدید به طور گروهی در یک فعالیت سرگرم کننده یا در جلسات گفتمان شرکت نمایید. ما می دانیم که یافتن زمان یا انرژی برای انجام فعالیت هایی که به مراقبت از بیمار ارتباطی ندارد دشوار است، اما باید این ارتباطات را حفظ نمایید. حمایت دوستان صمیمی و خوب شما را در سخت ترین مواقع حفظ می کند.

برای این کار می توانید:

–       با انجمن آلزایمر ایران تماس گرفته و در گروه های حمایت کننده شرکت نمایید و با خانواده هایی که با آنان درد مشترک دارید آشنا شوید.

–       شبکه ای را در مسجد محل ایجاد کنید. دوستی ها و ارتباطات در مسجد می تواند تداوم داشته باشد و شما با منابع حمایتی گسترده تری دست یابید.

گاهی دوستان و همسایگان به دلیل اینکه بیمار ظاهرا سالم به نظر می آید نمی توانند بپذیرند که وی بیمار است. گاهی نیز افراد از رویارویی با بیمار دارای دمانس دوری می کنند. بعضی از افراد نیز نمی دانند چگونه با این بیماران رفتار نمایند. شاید نیاز باشد که در مورد تغییراتی که این بیماری در فرد ایجاد می کند (و او دیوانه یا روانی نبوده یا بیماری مسری نیست) با آنان صحبت نمایید. مهم است به آنان توضیح دهید که او ممکن است دیگر توانایی به یاد آوردن نام آنان را نداشته باشد.

مشاوره:

گاهی مشاوره کمکی بزرگ برای خانواده هایی است که درگیر مراقبت از یک بیمار مبتلا به دمانس هستند. چنین کمکی ممکن است از طرف گروه های حمایت کننده، یک مددکار اجتماعی، یک پرستار،  یک روانشناس یا یک پزشک باشد.