بی اختیاری ادرار

تاریخ انتشار:بهمن ۲۴, ۱۳۹۴
بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار دلایل متعددی دارد که بعضی از آنها درمانپذیرند. این دلایل تفاوتی در نوع بیماری آنها از جمله بیماری آلزایمر نمی کند. انجمن آلزایمر ایران برای پاسخگویی به بیماران مبتلا به آلزایمر و سایرین مقاله زیر را منتشر کرده است.

در صورت پیش آمدن بی اختیاری، این سؤالات را از خود بپرسید:

–         آیا فرد کاملا مثانه اش را تخلیه می کند؟ اگر این مسأله رعایت نشود ممکن است به ویژه موقعی که می خندد، سرفه می کند، چیزی از زمین بلند می کند، یا برخی کارهای ناگهانی دیگر را انجام می دهد چند قطره از ادرارش بریزد.

–          آیا این مسائل در زمان خاصی از شبانه روز، مثلا در شب اتفاق می افتد؟ ( استفاده از یک دفتر یادداشت برای چند روز به منظور ثبت ساعاتی که این مسئله رخ می دهد، سودمند است. به عنوان مثال؛ ساعاتی که فرد با موفقیت از توالت استفاده می کند و ساعاتی که فرد غذا می خورد یا چیزی می نوشد).

–         اغلب چطور ادرار می کند؟ آیا دفع ادرار دردناک است؟‌

–         آیا بی اختیاری به طور ناگهانی آغاز شده است؟ آیا آشفتگی فرد به طور ناگهانی شدید تر شده است؟

–         آیا بی اختیاری گهگاه اتفاق می افتد یا به طور متناوب؟

–          آیا فرد در یک مکان جدید زندگی می کند؟

–          آیا او در مکان های نامناسبی مثل کمد دیواری یا گلدان ادرار می کند؟ ( این مسئله با فردی که خود و لباسش را در هر مکانی خیس می کند متفاوت است ).

–          آیا زمانی که فرد نمی تواند خودش را به دستشویی برساند، بی اختیاری اتفاق می افتد؟‌ آیا این اتفاقات در راه دستشویی رخ می دهند؟

توجه

♦ هر زمانی که مشکل بی اختیاری به وجود آمد، بسیار مهم است که با پزشک مشورت کنید. شما می توانید با داشتن جواب این سؤالها به پزشک کمک کنید که علت را تشخیص دهد. اگر فرد تب دارد، فورا به پزشک اطلاع دهید. بدون بررسی همه دلایل قابل درمان، به پزشک اجازه ندهید که معالجه بی اختیاری را رها کند.

♦ بی اختیاری ادرار ممکن است به علت عفونت های مزمن یا حاد مثانه، بیماری قند کنترل نشده، افزایش مدفوع سفت در روده، بزرگ شدن پروستات، از دست رفتن آب بدن، دارو درمانی، یا بسیاری مشکلات پزشکی و دارویی دیگر به وجود آمده باشد.

♦ نشت کردن ادرار ( چند قطره ادرار کردن ) می تواند در اثر ضعیف شدن ماهیچه ها و وضعیت های دیگری که به طور بالقوه قابل درمان هستند، ایجاد شده باشد.

♦ ممکن است به نظر رسد که دادن مایعات کم، بی اختیاری ادرار را کاهش می دهد، اما این مسئله می تواند خطرناک باشد، چون بدن را به سمت ” کم آبی یا dehydration ” هدایت می کند.

♦ اولین قدم در درمان بی اختیاری این است که مطمئن شوید فرد به اندازه کافی مایعات دریافت می کند تا مثانه به اندازه کافی برای کار کردن تحریک شود. مقدار خیلی کم مایعات یا مقدار خیلی زیاد آن، هر دو می تواند بد باشد. اگر مطمئن نیستید که فرد باید چه مقدار مایعات دریافت کند، از دکتر یا پرستارتان سؤال کنید. اگر فرد آب بدنش از دست رفته است، پزشک یا پرستار می تواند تشخیص دهد.

♦ اگر علت این است که وی آرام حرکت می کند یا از واکر و عصا استفاده می کند یا دستپاچه است و نمی تواند به موقع از دستشویی استفاده کند، می توانید توالت را نزدیک وی بیاورید. به عنوان مثال؛ اگر برای توالت رفتن باید به طبقه دوم برود، استفاده از یک توالت فرنگی سیار ( صندلی لگن دار ) برای طبقه همکف ممکن است مشکل را حل کند. همچنین هنگامی که به سفر می روید به شما کمک خواهد کرد. می توانید از لباس های راحت استفاده کنید تا فرد دستپاچه بتواند از آن سریع تر و بهتر استفاده کند. سعی کنید از نوار چسبی به جای زیپ و دکمه استفاده کنید. آیا بیمار به راحتی می تواند از صندلی اش بلند شود؟ اگر او در گودی صندلی فرو رفته است، امکان ندارد بتواند به موقع از آن بلند شود.

♦ گاهی اوقات افراد نمی توانند دستشویی را پیدا کنند. این مسئله اغلب در محیط های جدید اتفاق می افتد. استفاده از یک علامت واضح روی در دستشویی با رنگ مشخص می تواند کمک کند. افرادی که در سطل های زباله، کمد های دیواری یا گلدان ها ادرار می کنند، ممکن است قادر به پیدا کردن دستشویی نباشند یا نتوانند مکان مناسب ادرار کردن را به یاد بیاورند. برخی خانواده ها معتقدند که گذاشتن درپوش روی سطل آشغال، قفل کردن درهای کمد دیواری و بردن فرد به دستشویی با توجه به یک جدول زمانی مرتب، سودمند است.

♦ از روکش های قابل شستشو برای صندلی استفاده نمایید. اگر صندلی یا قالیچه دوست داشتنی دارید و نگران آن هستید که صدمه ببینند، راحت تر است که آنها را بردارید و در جایی بگذارید که شخص نتواند از آن استفاده کند.

♦ گاهی اوقات افراد احتیاج به کمک دارند اما قادر به درخواست کمک در این زمینه نیستند یا از در خواست کمک در این زمینه شرمنده می شوند. ممکن است این افراد به هنگام رفتن به دستشویی، کلمات بچه ها را به کار ببرند، مثل جیش و … یا در صورت وجود مشکلات گفتاری از کلمات مبهم استفاده کنند. اگر مراقب متوجه نشود که وی چه چیزی را در خواست می کند، می تواند منجر به بروز حوادثی شود. یاد بگیرید که منظور فرد چیست.

♦ اگر فرد در شب بی اختیار است، در صورتی که به دلایل پزشکی به مایعات بیشتری نیاز ندارد، مقدار مایعاتی را که او بعد از شام می نوشد محدود کنید. ( در طول روز مطمئن شوید که او مقدار فراوانی مایعات دریافت می کند).

♦ به منظور توالت رفتن، او را یک بار در شب بیدار کنید. گذاشتن توالت فرنگی سیار کنار تخت بیمار که بتواند از آن استفاده کند، سودمند است. به ویژه اگر فرد مشکلات حرکتی دارد. همچنین، روشن چراغ های در توالت و اتاق خواب بسیار کمک کننده است.

♦ زمین خوردن اغلب شب ها در مسیر توالت رخ می دهد. مطمئن شوید که به اندازه کافی نور وجود دارد و قالیچه لغزنده ای وجود ندارد تا فرد بتواند از رختخواب بیرون بیاید و مطمئن شوید که کف دمپایی های بیمار نرم و لیز نباشد.

♦ یک دفتر یادداشت، اطلاعاتی را که شما برای پیشگیری از بسیاری حوادث نیاز دارید، فراهم می کند. اگر زمان هایی را که فرد معمولا ادرار می کند بدانید، قبل از اینکه اتفاقی رخ دهد، شما می توانید او را به توالت ببرید. در حقیقت، این مسئله شما را از الگوی طبیعی دفع ادرار بیمار مطلع می کند و شما به آن عادت می کنید. بسیاری از خانواده ها معتقدند که می توانند زمانی را که فرد احتیاج به توالت دارد بگویند. بیمار ممکن است بی قرار و ناآرام باشد یا شلوارش را بکشد.

اگر فرد سر نخی به شما نداد، به طور معمول هر ۲ یا ۳ ساعت او را به دستشویی ببرید. یک برنامه زمانی مرتب و دائمی از بیشتر پیشامد ها جلوگیری می کند، ناراحتی های پوست را کم می کند و زندگی را برای هر دوی شما راحت تر می سازد. با وجود اینکه درخواست از شخص برای رفتن به توالت ممکن است ناراحت کننده باشد، این مسئله بیمار را از شرمندگی خیس کردن خود نجات می دهد.

♦ ممکن است در برخی بیماران علامت های غیر کلامی آشکار که به ما می گویند، وقت ادرار کردن است یا نه، وجود داشته باشد. درآوردن شورت یا بار کردن زیپ شلوار یا نشستن در صندلی توالت می تواند علامتی برای ” رفتن به دستشویی ” باشد. لباس های خشک و بودن در رختخواب یا بین مردم علامت هایی برای ” نداشتن ادرار ” هستند.

♦ بعضی از افراد ممکن است هنگامی که شما با آنها در دستشویی هستید، از ادرار کردن خودداری کنند. یا اگر از آنها بخواهید که از توالت فرنگی سیار واقع در اتاق استفاده کنند ، این کار را انجام ندهند.

♦ گاهی اوقات، اگر فرد در ادرار کردن مشکل دارد، سودمند است که به او یک لیوان آب و یک نی بدهید و از او بخواهید که با دمیدن حباب درست کند. به نظر می رسد که این عمل به ادرار کردن فرد کمک کند. از یک پرستار بخواهید که به شما نشان دهد چطور به آرامی مثانه اش را فشار دهید تا ادرار جاری شود. بعضی وقت ها بیمار می خواهد که هر چند دقیقه به دستشویی برود. اگر این کار یک مسئله و مشکل به حساب می آید، از یک پزشک متخصص کلیه بخواهید که فرد را معاینه کند و تعیین کند آیا دلیل پزشکی وجود دارد که فرد احساس نیاز به ادرار کردن دارد.

عفونت دستگاه ادراری یا داروهای مشخص می تواند این احساس را در فرد ایجاد کند یا از تخلیه کامل مثانه اش جلوگیری کند. ( اگر مثانه اش کاملا خالی نباشد، او احساس خواهد کرد که دوباره به ادرار کردن احتیاج دارد ). اگر دلایل پزشکی را منتفی کرده اید و مطمئن هستید زمانی که او ادرار می کند، مثانه اش خالی می شود او را هر ۲ یا ۳ ساعت به توالت ببرید و در خلال این مدت حواسش را منحرف کنید.