راهکارهایی برای مراقبت از فرد مبتلا به آلزایمر

تاریخ انتشار:بهمن ۲۵, ۱۳۹۴

راهکارهای مراقبتی برای بیماران مبتلا به آلزایمر 

راهکارهایی برای مراقبت از فرد مبتلا به آلزایمر :

* هر بار سعی در حل یکی از مشکلاتتان داشته باشید:

خانواده ها به ما می گویند که مشکلات روزمره غیر قابل حل به نظر می رسند. حمام کردن بیمار، آماده کردن و دادن غذا و نظافت او می تواند از تجارب دشوار در طی روز باشد. اگر وضعیت روانی شما رو به وخامت بوده و به اصطلاح طاقتتان طاق شده، سعی نمایید که در آنِ واحد فقط یک مشکل را که می توانید حل کنید، انتخاب کرده و روی آن کار کنید تا قدری بهبودی حاصل شود. گاهی اوقات یک تغییر و بهبودی کوچک نیز نتایج بزرگی در بر دارد و زندگی شما و بیمارتان راحت تر می گردد.

* از تخیل و عقل سلیم بهره برید:

اینها بهترین ابزار شمایند. انطباق کلید موفقیت است. اگر به یک شیوه خاص نمی توانید عمل کنید از خود بپرسید که آیا می توانید به شیوه های دیگری عمل نمائید؟ برای مثال اگر کسی می تواند با انگشتانش غذا بخورد اما نمی تواند از قاشق و چنگال استفاده کند اشکالی ندارد. در این صورت تا جایی که امکان دارد برای وی غذاهایی را که با دست خورده می شوند آماده کنید. تغییرات را بپذیرید. اگر اصرار دارد با کلاهش بخوابد بگذارید با کلاه بخوابد، مسئله ای ایجاد نمی شود.

* شوخ طبع باشید:

شوخ طبعی در حین انجام وظایف مراقبتی اعجاز می کند.این روشِ برخورد، شما را از اکثر بحرانها عبور خواهد داد. فرد بیمار هنوز هم یک انسان است. او از لطیفه های خوب، هم لذت می برد و هم به آن نیاز دارد. تجربه هایتان را با خانواده های دیگر در میان بگذارید چون به شما کمک خواهد کرد. وضعیت و وجوه مشترک این خانواده ها غالبا به همان اندازه که غم انگیز است، به طور شگفت انگیزی شاد و سرگرم کننده نیز می باشد. به نکات خنده داری که روزمره پیش می آید بخندید.

* بیمار را فعال نگه دارید اما آشفته اش نکنید:

خانواده ها اغلب می پرسند که آیا آموزش مجدد بیمار، آگاه نمودن او نسبت به زمان و مکان یا فعال نگه داشتن وی، روند بیماری اش را آهسته یا متوقف می کند؟ همچنین، ممکن است بپرسند اگر بیمار منفعل و بیکار باشد آیا روند بیماری تسریع می شود؟ بعضی از مبتلایان به بیماری دمانس افسرده و خسته یا بی تفاوت می شوند.

خانواده ها اغلب تعجب می کنند که تشویق چنین بیمارانی به بهبود عملکردشان کمک می کند. آنچه مسلم است این است که فعالیت، به حفظ سلامت جسمی کمک کرده و در نتیجه از بروز بیماری ها و عفونت ها پیشگیری می کند. فعال بودن به بیمار کمک می کند تا احساس نماید که در امور خانواده مشارکت داشته و زندگی اش معنا دارد.

بدیهی است که یادگیری افراد مبتلا به بیماری دمانس به علت آسیب مغزی، نسبت به گذشته کندتر و کمتر می باشد. غیر واقعی است که از آنها انتظار داشته باشیم مهارت های جدید را بیاموزند. با این حال بعضی از افراد می توانند فعالیت های ساده را اگر به اندازه کافی تکرار شود، بیاموزند. به عنوان مثال بعضی از بیماران که در مکان های جدید گم می شوند عاقبت، مسیرشان را  « یاد می گیرند ».

گاهی اوقات تحریک، فعالیت یا فشار زیاد برای یادگیری می تواند بیمار یا شما را آشفته کرده و نتیجه ای هم نداشته باشد. کلید حل این مسئله « تعادل » است:

– بپذیرید که در صورت از دست رفتن مهارت ها با تکرار اطلاعات می توان به بهبود عملکرد بیمار کمک کرد. بپذیرید که مهارت انجام بعضی یا تمام کارها به نحو احسن از دست رفته اند ( خانمی که توانایی اش را برای طبخ غذا از دست داده دیگر برای آماده کردن غذا نمی تواند چیزی بیاموزد).

اما بدانید که ارائه اطلاعات به صورت مکرر و به آهستگی که هماهنگ با توانایی های فرد باشد می تواند در بهبود عملکرد وی مؤثر باشد ( فردی که به مکان جدید می رود با یادآوری های مکرر در زمینه مکانی که در آن قرار دارد احساس آسایش بیشتری خواهد نمود ).

– بدانید که حتی کمی برانگیختگی و هیجان، صدای ملاقات کننده ها، صدای خنده و تغییرات می تواند بیمار را آشفته نماید. برعکس، برنامه های جذاب در حد قابلیت های وی، بیمار را به مشارکت در فعالیت تشویق می نماید. فعالیت هایی چون پیاده روی، ملاقات با یک دوست قدیمی مفیدند.

– به دنبال روشی برای ساده ترکردن فعالیت ها باشید تا فرد بتواند حتی با محدودیت در توانایی هایش در آنها مشارکت نماید. ( خانمی که نمی تواند غذای کاملی درست کند ممکن است هنوز قادر به پوست کندن سیب زمینی باشد).

– به دنبال فعالیتهایی باشید که بیمار هنوز قادر به انجام آنها می باشد. بر این فعالیت ها تمرکز و تأکید نمایید. تمام توانایی های ذهنی بیمار به یکباره از بین نمی رود. بررسی دقیق آنچه که هنوز می تواند انجام دهد و استفاده از توانایی های وی برای هر دوی شما مفید خواهد بود.

به عنوان مثال: خانمی اغلب نمی توانست لغاتی را برای آنچه که می خواست بگوید به یاد بیاورد اما می توانست منظورش را با استفاده از حرکاتش بیان نماید. دخترش با گفتن « به آنچه که می خواهی اشاره کن » به او کمک می کرد.

r هرگز در حضور بیمار در مورد او صحبت نکنید و این را به دیگران نیز یادآوری کنید.

* برای آینده برنامه ریزی کنید

با برنامه ریزی برای آینده می توان اضطراب ها و استرس های مربوط به آن را کاهش داد. وضعیت اقتصادی خانواده را بررسی نموده، طبق آن برنامه ریزی کنید. مسائل مربوط به چگونگی مراقبت باید در نظر گرفته شود و تصمیمات لازم برای آنها اتخاذ شود حتی اگر لازم شد،‌یادداشت شود.

*  کنار آمدن با شکایات و اهانات بیمار

 

× شناسایی خدماتی که می تواند بشما کمک نماید

با پیشرفت بیماری، زندگی هم برای بیمار و هم برای مراقب مشکل می شود. از این رو مشخص نمودن افرادی مانند بعضی از اعضاء خانواده و یا دوستان خوب که بتوان با آنها در این مورد به راحتی گفتگو کرد، می تواند کمک بزرگی باشد. و نیز همواره به خاطر داشته باشید انجمن آلزایمر ایران متعلق به شما و در کنار شماست.


شبکه حمایتی شما :

به هنگام پیشرفت بیماری،‌ داشتن یک گروه حمایت کننده اهمیت ویژه ای خواهد داشت. کمی وقت صرف این مهم بنمایید و اسم و شماره تلفنهای اشخاصی که می توانند در آینده به شما کمک کنند را تهیه کنید.

–         انجمن حمایت از بیماران مبتلا به آلزایمر

–         پزشک

–         وکیل

–         همسایه ها (چنانچه وضعیت اورژانس پیش آید)

–         نیروی کمکی در منزل (فرزندان)

–         پرستاری در منزل

–         سرای سالمندان