خارج شدن از منزل و سرگردانی در بیمار مبتلا به آلزایمر

تاریخ انتشار:بهمن ۲۵, ۱۳۹۴

خارج شدن از منزل و سرگردانی

خارج شدن از منزل و سرگردانی در بیمار مبتلا به آلزایمر.

حفظ سلامت و امنیت شخص مهم ترین بُعد مراقبت است. اکثر بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر گرایش به دور شدن از خانه و یا مراقبانشان را دارند. از نظر لغوی،” سرگردانی ” یعنی ” راه رفتن بی هدف ”  اما این واژه برای بیماران مبتلا به آلزایمر صحیح نمی باشد. در واقع این بیماران اغلب در ذهن خود دارای هدفی می باشند. آنها ممکن است به دنبال چیزی باشند که گم شده یا از دست داده اند به عنوان مثال منزل قدیمیشان.

از علتهای دیگر این مسئله عبارتند از: عوارض دارویی، استرس، گم نمودن زمان، بی قراری، اضطراب، ناتوانی در شناخت افراد، مکان ها و اشیاء آشنا، ترس ناشی از توهمات، تمایل برای انجام فعالیتهای گذشته از جمله حاضر شدن بر سرِکار یا نگهداری و بزرگ نمودن فرزندان. البته بعضی از افراد نیز بدون هیچ دلیل مشخصی به طور متناوب سرگردان می شوند و این سرگردانی بی هدف ممکن است با گفتن این جملات همراه باشد: « من احساس می کنم گم شده ام. به دنبال چیزهایی هستم که گم کرده ام ».

گرچه سرگردانی و راه رفتن، در روز هم اتفاق می افتد، ولی آن، در شب خطرناکتر، مسئله سازتر و برای مراقب خسته کننده تر است.

بسیاری از ما می توانیم با این تجربه یک بیمار سردرگم، احساس همدلی نماییم. ممکن است برای ما هم پیش آمده باشد که مکان دقیق اتومبیلمان را در یک پارکینگ عمومی و یا فرعی های مشابه فراموش نموده باشیم یا در یک مکان غریب و ناآشنا سرگردان شده باشیم. ممکن است برای چند دقیقه احساس عصبانیت کنیم تا اینکه بر اعصابمان مسلط شده و راه منطقی پیدا کردن مکانی را  که هستیم، بیابیم.

بیمار دچار فراموشی، بیشتر در وحشت و ترس به سر می برد و کمتر قادر است خود را کنترل نماید و به اصطلاح « بر اعصابش مسلط شود » و ممکن است احساس کند که باید حواس پرتی خود را مانند یک راز نگه دارد.

ü      به واسطه نقل مکان به یک محیط جدید یا ایجاد تغییراتی در محیط، سرگردانی فرد بیشتر می شود، ممکن است یادگیری مسیرها در محیط جدید برای وی مشکل باشد و یا اصلا قادر به درک این نباشد که به محیط جدید نقل مکان کرده و برای رفتن به « خانه » پافشاری نماید. تنش ناشی از چنین تغییری می تواند به تواناییهای باقیمانده فرد آسیب رساند که همین مسئله نیز یادگیری مسیرهای جدید را برایش مشکل تر می سازد.

چگونه میتوان سرگردانی بیمار را کنترل نمود؟