مواجهه با واکنش های تند افراد مبتلا به دمانس

تاریخ انتشار:بهمن ۲۵, ۱۳۹۴

نحوه برخورد با پرخاش و رفتارهای بیمار مبتلا به دمانس

مواجهه با واکنش های تند افراد مبتلا به دمانس :

  • در هر مرحله برای انجام کاری که از بیمار در خواست می کنید ، فرصت کافی به او دهید. اگرچه ممکن است به آهستگی واکنش نشان دهد، اما در صورتی که او را تحت فشار بگذارید ممکن است آشفته شود.
  • اگر بیمار شما ، فردی است که به طور مکّرر واکنش تند نشان می دهد، سعی در آرام سازی محیط پیرامونش نمایید. مثلاً داخل اتاق را خلوت کنید، سر و صدا را کمتر کنید، تلویزیون را خاموش کنید.
  • اتاق را مرتب کنید. اصل بر«سادگی» است. یعنی کاهش محرکاتی که مغز آسیب دیده و سردرگم باید از یکدیگر تمایز دهد.
  • اگر مکان های جدید او را آشفته می کند بهتر است او را به مسافرت نبرید.
  • اگر او خیلی زود خسته یا آشفته می شود برنامه ملاقات با دوستان را کوتاه تر کنید.
  • در تنظیم برنامه روزانه ، کارهاییکه به نسبت بقیه ، پیچیدگی بیشتری دارند را برای بهترین زمان روز قرار دهید.
  • وقتی بیمار خسته است، از او تقاضای انجام کاری را نداشته باشید. محدودیت هایش را بشناسید و سعی کنید که بیشتر از توانایی هایش از او انتظار نداشته باشید.
  • از دیگر راهکارها این است که وظایف را برای بیمار ساده کنید. قسمت هایی را که انجام آن ، برای او مشکل است، شما انجام دهید.
  • خانواده ها اغلب نگرانند که چون بسیاری از کارهای بیمار را انجام می دهند، ممکن است او را وابسته تر کنند. نکته مهم این است که به بیمار اجازه دهید تا حتی الامکان ، خودش کارهایش را انجام دهد مگر اینکه متوجه «اولین نشانه های» ناکامی او شوید که در این صورت «قبل» از اینکه آشفته تر شود به او کمک کنید. اصرار به ادامه کار معمولاً  فقط او را آشفته تر می سازد.
  • اگر بیمار بیشتر از معمول تحریک پذیر به نظر برسد، به دقت علائم بیماری یا درد را بررسی کنید. حتی هر گونه بیماری یا ناراحتی خفیف می تواند تفکر شخص را بدتر کند.
  • آیا داروهای بیمار طی ۳ هفته گذشته تغییر کرده است؟ گاهی اوقات واکنش های دارویی علت چنین طغیان هایی است.
  • رویکرد تان را دوباره بررسی کنید. آیا او را ناخواسته تحت فشار قرار
    داده اید ؟ آیا او را درست و صحیح درک نکرده اید ؟ آیا اعتراضاتش را نادیده گرفته اید ؟ آیا با رفتار و صدایتان ، ناتوانی و درماندگی خود را به بیمار نشان داده اید؟
  • هنگامی که بیمار شدیداً بی قرار بوده یا مقاومت میکند، ساکت باشید و به روشی آرام و بدون عجله او را از این وضعیت خارج کنید. غالباً طوفان احساسی به همان سرعتی که شروع شده پایان خواهد یافت و فرد آشفته از اینکه اذیت و آزار پایان یافته احساس آرامش و تسکین خواهد کرد. ضعف در حافظه کوتاه مدت او ممکن است به نفع شما عمل کند؛ ممکن است به سرعت، مشکل را فراموش کند.
  • زمانی که فرد مبتلا به دمانس مضطرب می شود، توانایی تفکر و استدلالش نیز به طور موقت کاهش می یابد. بنابراین هنگامى که واکنش مصیبت بار نشان می دهد، بحث کردن، ترغیب کردن او، شرح دادن مسائل یا حتی کمک به او در تمام کردن یک کار، دیگر فایده ای ندارد و چه بسا بحث کردن، توضیح دادن یا سعى در مهار کردن او ممکن است وضعیت را بدتر کند. به او کمک کنید تا آرام و آسوده شود که بتواند تا جایی که امکان دارد خوب فکر کند. همچنین تا جایی که ممکن است بیمار را از آنچه که او را مشوش می سازد دور کنید.
  • سعی کنید ناکامی و خشمتان را به بیمار اظهار نکنید. ناکامی شما، او را بیشتر مضطرب می کند چون نمی تواند واکنش شما را درک کند.
  • به آرامی صحبت کنید. اقدامات هر مرحله را به نوبت انجام دهید. به آرامی و آهستگی حرکت کنید.  به یاد داشته باشید که بیمار لجاجت نکرده یا اعمالش عمدی نیست.
  • به آرامی دستش را گرفته یا نوازشش کنید، این کار به آرامش او کمک می کند. او را در آغوش بگیرید. بعضی افراد به این صورت آرام می شوند اما بعضی ها احساس می کنند که می خواهید آنها را کنترل کنید و آشفته تر می شوند.
  • پس از اینکه بیمار آرام شد، آنچه را که اتفاق افتاد ثبت کنید، زمان آن را یادداشت کنید، افرادی که اطرافش بودند و آنچه را که قبل از بروز واکنش رخ داد ثبت کنید. سپس الگویی تهیه کنید: آیا رویداد، زمان یا افرادی وجود دارند که باعث بروز این واکنش ها شده اند؟ و اگر چنین است آیا می توانید از چنین شرایطی اجتناب کنید؟