نوجوانان و ارتباط با بیمار مبتلا به دمانس

تاریخ انتشار:بهمن ۲۵, ۱۳۹۴

نوجوانان و ارتباط با بیمار مبتلا به دمانس

نوجوانان و ارتباط با بیمار مبتلا به دمانس

–    مطمئن باشید که نوجوانتان، ماهیت بیماری و آنچه را که در جریان است به خوبی درک می کند.

–    در مورد آنچه که اتفاق می افتد با او صادق باشید. توضیحاتی که به آرامی و ملایمت داده می شوند کمک بسیار بزرگی خواهد کرد.

–    نوجوان را در گفتگوهای خانوادگی، گروه ها و جلساتی که با کارشناسان بهداشتی دارید، شرکت دهید تا بهتر متوجه وقایع داخل خانواده گردد.

–    هنگامی که خسته یا عصبی نیستید، زمانی را مختص فرزندتان در نظر گیرید تا ارتباطی خوب با وی داشته باشید و به علایق و نیازهایش گوش فرا دهید.

–    به خاطر داشته باشید که او زندگی ای جدا از این بیماری و این موقعیت دارد. سعی کنید برای دوستان نوجوانش فضایی مجزا از فرد بیمار، در نظر بگیرید.

–    به یاد داشته باشید که ممکن است به خاطر تمام آنچه که باید با آن مواجه شوید صبرتان کمتر و آسیب پذیرتر شوید. مجددا یادآور می شویم که باید زمانی برای استراحت خود در نظر گیرید تا در مقابل فرزندان صبورتر گردید.

–    زمانی که بیمار، فرزندان نوجوان دارد، در واقع آنان، در زمان حساسی از زندگی، حمایت والد را از دست می دهند. در عین حال باید با بیماری و مشکلات پایان ناپذیر آن مقابله نمایند. به علاوه احساس می کنند والد دیگر را هم به دلیل خستگی و فشار مراقبت از والد بیمار از دست داده اند. در این حالت تقریبا با مسئولیت های سنگینی مواجه هستید. باید کمک های لازم را جهت حفظ سلامت روانی و جسمانی خود تدارک ببینید تا بتوانید به یاری فرزندانتان ادامه دهید.

–     از آنجا که نوجوانان اغلب با یک فرد غریبه راحت ترند تا با والد، از یک خویشاوند، معلم یا روحانی تقاضا کنید تا نقش «یک دوست خاص» را بازی نمایند.

–     از گروه های حمایت کننده انجمن آلزایمر ایران نیز می توانید کمک بگیرید.