1399-5-11

رهنمون جدید درباره کاهش عوامل خطر دمانس

​مجله پزشکی لانست راهکار جدید مهمی درباره کاهش عوامل خطر دمانس ارائه داده است

30 جولای 2020 برابر با 9 مرداد 1399
رهنمون جدید مجله لانست حکایت از 12 مورد عوامل خطر تغییر پذیردارد که می تواند از ابتلا به دمائس پیشگیری یا تا 40% موارد را در جهان به تعویق بیاندازد.
گزارش " پیشگیری دمانس، مداخله و مراقبت:

گزارش 2020 کمسیون لانست " در جلسه ای که به صورت زنده در کنفرانس مجازی - بین المللی انجمن آلزایمر آمریکا تشکیل شد، منتشر گشت.

این گزارش مبتنی بر شواهدی است که درگزارش 2017 لانست " پیشگیری دمانس، مداخله و مراقبت" آمده و بروزرسانی شده است.
یافته کلیدی این گزارش سه عامل خطر جدید است:

زیاده روی در مصرف الکل، آسیب مغزی و آلودگی هوا علاوه بر 9 عاملی که درگزارش 2017 مشخص گردیده بود: کم سوادی، بیماری فشار خون، ناشنوائی، مصرف سیگار، چاقی، افسردگی، عدم تحرک، بیماری قند و نداشتن ارتباط اجتماعی. ایجاد تغییر در این عوامل در سطح جمعیت می تواند تا 40% از دمانس پیشگیری یا آن را به تعویق بیاندازد. جالب اینکه امکان پیشگیری بسیار، حتی در کشورهای با درآمد کم و متوسط که افزایش شیوع دمانس را تجربه می کنند بیشتر است ولی دسترسی به اطلاعات و آموزش عوامل خطر دمانس محدود می باشد.
نویسنده این گزارش خانم جیل لیوینگستون از دانشگاه یونیورسیتی کالج لندن می گوید " گزارش ما نشان می دهد که در توان سیاستگزاران و افراد هست که با اقدامات خود بخش چشمگیری ازدمانس را پیشگیری یا به تعویق بیاندازند و اثرات آن را در مراحل مختلف زندگی فرد مشاهده کنند. مداخلات می تواند بیشترین تاثیر را بر روی افرادی که به طور نا برابر دارای عوامل خطر دمانس هستند مانند قشرآسیب پذیری که درکشورهای کم درآمد و با درآمد متوسط زندگی می کنند."
نتایج این گزارش پیامدهائی برای افراد و بویژه دولت ها دارد تا با انجام مداخلات شیوع دمانس را کاهش دهند – بویژه عواملی چون کم سوادی و آلودگی هوا. پیام های بهداشت عمومی برای هر یک از عوامل خطر ضروری می باشد و دولت های جهان در زمان سیاستگزاری برای کاهش عوامل خطر دمانس باید تمام مراحل زندگی را در نظر بگیرند.
ناشنوائی مثال خوبی است که نیاز به مسئولیت مشترک بین فرد و دولت دارد. توصیه در اطراف ناشنوائی باید به این صورت داده شود که افراد باید از سمعک استفاده کنند زیرا ناشنوائی باعث قطع ارتباط اجتماعی می شود که می تواند منجر به تشخیص دمانس گردد. وظیفه سیاستگزاران است که اطلاعات صحیح در مورد کاهش عامل خطر و از دست دادن شنوائی را اطلاع رسانی کنند و خدمات روانی / اجتماعی لازم بعد از تشخیص دمانس را در دسترس افراد مبتلا و مراقبین قرار دهند تا آن ها بتوانند به فعالیت های اجتماعی خود ادامه دهند.
مدیرعامل انجمن جهانی آلزایمر گفت " هر چه عمیق تر به این گزارش توجه می کنیم نکات با ارزش بیشتری را می یابیم مانند آموزش تا سن 20 سالگی مهم است بعد از این سن فراگیری شاید خیلی نقش کلیدی نداشته باشد. آموزش و پرورش در سنین پائین سرنوشت ساز است. بازنشستگی زود هنگام که خیلی ها به دنبال آن هستند ممکن است شانس ابتلا را افزایش دهد. من می دانم چه قدر مشگل است تا افرادی که کم شنوا هستند را قانع کنیم تا از سمعک استفاده کنند ولی هیج وقت به اندازه حالا دلیل قانع کننده ای وجود نداشته است که سمعک محافظ است.
بسیاری از توصیه های آمده درگزارش، عوامل خطر بیماری های دیگر مانند بیماری قند، قلب و سرطان را نیز می تواند کاهش دهد و من امیدوارم که این باعث انگیزه در افراد بیشتری شود تا سبک زندگی خود را تغییر دهند. واقعیت این هست که حتی اگر دیر هم تغییر ایجاد شود باز هم موثر است و شاید این انگیزه دیگران را تشویق کند تا هر چه زودتر شروع کنند.
هنوز 60% عوامل خطر ناشناخته هستند و هنوز کارهای زیادی داریم. اگر هر کشوربرنامه عملیاتی دمانس سازمان جهانی بهداشت را اجرائی کند می تواند به نتایج مطلوب برسد و ما همچنان به تلاش خود درتمام سطوح ادامه می دهیم.
من همچنین به محققین پر تلاش این گزارش تبریک می گویم."