1399-8-10

مراقبت در دمانس و مراقبت تسکینی

انجمن جهانی آلزایمر در یکی از وبینارهای اخیرخود به موضوع مراقبت دردمانس و ومراقبت تسکینی پرداخت.

دراین گردهمآئی مجازی خانم تلکر، یکی از اعضای هیئت مدیره انجمن همبستگی افراد مبتلا به ( DAI)ازکشور کانادا شرکت داشت. او گفت که در دوران کوید 19همه انزوا،فاصله اجتماعی و شرم را تجربه کرده اند در حالی که افراد مبتلا هر روز با آن ها زندگی می کنند. او اضافه کرد درگذشته خود و خانواده اش از مراقبت تسکینی استفاده کرده اند ولی دردوران کوید این خدمات از افراد مبتلا به دمانس سلب شده است.

خانم تلکرتاکید داشت که افراد مبتلا به دمانس حتما باید نوع مراقبت خود را تعیین کنند تا مطمئن شوند که برایشان اجرا خواهد شد. فقط ابراز آن به نزدیکان کافی نیست باید حتما نوشته شود تا الزام به اجرا گردد. او اضافه کرد" من بیشتر از دمانس،از نوع و روش مراقبت می ترسم"

دکتر کانراز انجمن جهانی همبستگی مراقبت تسکینی (WHPCA) در مورد نیازها – وضعیت جهانی چنین توصیف کرد:

-یک میلیون مرگ و میر در هفته در جهان

-57میلیون نفر به مراقبت تسکینی نیاز دارند

-7میلیون مراقبت تسکینی دریافت می کنند که حدود 12 % نیاز جهان است

64 درصد کشورها یا خدمات مراقبت تسکینی محدود یا اصلا ارائه نمی کنند

-83 درصد کشورها دسترسی به مخدرهای قوی برای تسکین درد ندارند

-در حال حاضر 50 میلیون نفر با دمانس زندگی می کنند که 6.5 میلیون آن ها به مراقبت تسکینی نیاز دارند و 4 میلیون از ان ها در کشورهای با درآمد کم و متوسط زندگی می کنند

-کوید 19 شرایط را برای افراد مبتلا به دمانس پیچیده تر کرده است و در حال حاضر مراقبین افراد مبتلا نیاز بیشتری به حمایت و استراحت کوتاه مدت دارند، حفظ سلامت و ایمن نگاهداشتن فرد مبتلا از کوید 19 و مدیریت علائم ، مراقب را تحت فشار روحی مضاعف قرار می دهد.


  • دکتر کانردر پایان اضافه کرد مراقبت تسکینی باید در نظام مراقبت گنجانده شود. همه افراد مبتلا به دمانس باید دسترسی به خدمات تسکینی داشته باشند و برای این هدف، نظام های پزشکی باید خدمات دهندگان را آموزش دهند و همه با هم درکشورهای خود انجام وظیفه کنند زیرا مراقبت تسکینی حق انسانی هرفرد است. آقای داربیشایر، مدیرعامل هلپ اج جهانی (HelpAge) به اثرات کوید 19 بر جمعیت سالمند اشاره کرد و از نبود خدمات بهداشت و مراقبت دراین دوران خبرداد. او گفت 94 درصد از مرگ و میر ها در جهان در افراد بالای شصت سال اتفاق افتاده است و 79 درصد از تخت های مراقبت های ویژه توسط افراد بین 50 تا 79 سال اشغال بوده است. او گفت هلپ اج در دوران کوید 19 به خانواده و دوستان برای مراقبت افراد در منرل در مرحله پایان زندگی راهکار هایی را آموزش داده است، مراقبین افراد سالمند در منرل را با تدابیری مورد حمایت قرار داده وافراد مسن را از نظر کوید 19 حمایت های روانی-اجتماعی کرده است. خانم دکتر زیپورا علی از کنیا وضعیت دمانس و مراقبت تسکینی را در کشورهای با درآمد کم و متوسط چنین توصیف کرد:

- نیاز مبرمی به تغییر نگاه بخش درمان دیده می شود تا افراد سالمند به ویژه افراد مبتلا به دمانس دسترسی به خدمات مراقبت تسکینی داشته باشند زیرا برنامه خاصی برای افراد سالمند دیده نشده است

- راهبرد ها و برنامه های متمرکز برای سالمندان به ویژه افراد مبتلا به دمانس بسیار ضروری هست

- باید اطمینان حاصل کرد که دمانس بخشی از برنامه بهداشت همگانی و صندوق بیمه ملی درمانی دیده شود


  • خانم دکتر سامسون از دانشگاه کالج لندن در مورد بهبود مراقبت تسکینی برای افراد مبتلا به دمانس در پایان زندگی توضیحاتی ارائه کرد. او سخنانش را با تعریفی از مراقبت تسکینی که سازمان جهانی بهداشت در سال 1999 اعلام کرده است، آغاز نمود
  • : مراقبت تسکینی چیست؟
  • "مجموع مراقبت هایئ که برای یک فرد انجام می شود و بیماری او به درمان جواب نمی دهد. مدیریت درد، علائم بیماری های دیگر، مسائل اجتماعی- روانی و اجتماعی – معنوی در الویت قرار دارند. هدف مراقبت تسکینی دستیابی به بهترین کیفیت زندگی برای افراد مبتلا و خانواده ها تعیین شده است”
  • خانم دکتر سامسون در ادامه گفت که در زمان کوید19، بهترین مراقبت تسکینی برای افراد مبتلا به دمانس افزایش کیفیت زندگی با فراهم کردن آسایش آنان از طریق رویکرد مبتنی بر نیازها – ارزیابی و مدیریت علائم جسمانی و مدیریت اندوه و نگرانی است.
  • تاثیر کوید 19 بر خانواده، دوستان و کارکنان با موارد زیر همراه است

-غم و اندوه و سوگ قبل از مرگ

-منع دیدار برای مدت طولانی

-مراقبت از فرد مبتلا به دمانس با تجربه های ناخوشایند سوگ

-عدم سوگواری مطابق با فرهنگ، مذهب مانند وضع عادی

-کارکنان از نظر اخلاقی تحت فشار شدید قرار می گیرند

دکتر گوردون از دانشگاه ناتینگهام متخصص مراقبت درافراد سالمند

اخرین سخنران جلسه گفت مراقبت تسکینی به این معنا هست که مراقبت بیشتری توام با مداخلات صحیح انجام می شود. عموم در مورد مراقبت تسکینی و مراقبت در پایان زندگی بی اطلاع هستند. درنتیجه آموزش برای کارکنان مراکز مراقبتی و عموم مردم توصیه می شود.

او ادامه داد که اگر در ورودی های ساختمان های مراکز مراقبتی آزمایش کوید انجام دهند. افراد مبتلا می توانند خانواده های خود را در آغوش بگیرند و احساس امنیت بیشتری را تجربه کنند. به هر حال، در دوران کوید 19 تبعیض و رفتارهای ناخوشایند بر افراد مبتلا به دمانس و خانواده هایشان روا رفته که قابل قبول نیست و باید روش تغییر یابد و دسترسی به خدمات مراقبتی و مراقبت تسکینی برای افراد مبتلا به دمانس فراهم باشد.

در پایان، دکتر گوردون اضافه کرد که سرمایه گذاری در مراکز مراقبتی ضروری می باشد.