1398-1-25

واکنش های تند و نا معقول در فرد مبتلا به بیماری آلزایمر

مبتلايان به دمانس وبیماری آلزایمر اغلب خيلي آشفته اند و تغييرات سريع خلق را تجربه مي كنند. عواملي مانند موقعيت هاي ناآشنا، سردرگمي، ملاقات با تعداد زيادي از افراد، سر و صداها، پرسيدن چندين سؤال به طور همزمان و به يكباره، درخواست انجام چندين كار كه براي آنان مشكل است، مي تواند منجر به چنين واكنش هايي گردند. فرد ممكن است گريه كند، برافروخته، بی قرار و عصباني شده يا لجبازی نمايد. ممكن است به كساني كه مي خواهند به او كمك كنند پرخاش نماید.

واكنش هاي تند و نا معقول ، شما و فرد مبتلا را را آشفته و فرسوده مي كند. اين واكنش ها به خصوص وقتي باعث آشفتگي مي شود كه فرد مبتلا لجباز و بهانه گير باشد. در این شرایط ، مراقبت کننده ممكن است آشفته شود.

آموختن چگونگي جلوگيري از رخ دادن واكنش هاي تند و یا کاهش تعداد دفعات آن كليد اصلي كنترل آنهاست. بنابراین به اولین رفتارهایی که ممکن است به واکنش تند تبدیل شود ، دقت کنید.

در ابتدا، بايد به طور كامل بپذيريد كه اين رفتارها واقعاً لجبازي و يكدندگي نبوده و در واقع واكنشي است كه فرد مبتلا به دمانس نمي تواند آن را كنترل كند.

بعضي علل رايج واكنش هاي تند عبارتند از :

* اجبار فرد مبتلا به تفكر در انجام چندين فعاليت در يك زمان (براي مثال همه كارهايي كه براي حمام كردن بايد انجام شود).

* سعي در انجام بعضي كارهايي كه ديگر از عهده فرد مبتلا بر نمي آيد.

* آشفته يا عصباني بودن مراقب.

* عدم تمايل بيمار به اقرار و ابراز ناتوانايى هايش (براي مثال ، اگر پزشك سؤالاتي بپرسد كه او نتواند پاسخ دهد، ممكن است پرخاشگرى نمايد).

* فشار آوردن بر بیمار جهت تعجیل در انجام کاری (برای فردی که هم اکنون آهسته تر فکر و عمل می کند).

* عدم درك انجام كارى که از او خواسته مى شود.

* عدم درك آنچه مي بيند يا مي شنود.

* خسته بودن (همه ما وقتي خسته مي شويم در وضعيت خوبي نيستيم).

* نداشتن احساس خوب.

* احساس نااميدي و يأس.

* با او مثل بچه ها رفتار كردن.